Klein bol garenNa een uitvaart heb je in de eerste weken nog contact met vele mensen. Vrienden, familieleden lopen geregeld naar binnen. Komen soms verwacht en onverwacht aanwaaien.

Je merkt dat dit steeds minder gaat worden, zelfs dat je af en toe hoopt dat er iemand weer zo komt aanwippen en een bakkie met je doet, of even heerlijk daarboven tussen die grijze cellen alles even  uitschakelen. Maar je vind het fijn om gesprekken te voeren over je geliefde die je ontvallen is.

Wij horen vanuit ons werk vaker de opmerking: “t is zo moeilijk om het gewone dagritme weer op te kunnen pakken. Je deed immers veel dingen samen en nu, nu moet je het alleen doen. Dan komen er kleine dingen om de hoek kijken, normaal deed je partner altijd de container aan straat zetten. Nu was jij dat helemaal vergeten, staat dat ding achterom helemaal uit te puilen. Waardoor je ineens weer zo’n huilbui kreeg en je je behoorlijk schuldig voelt dat je niet in staat bent om  te denken dat die container aan straat hoort te staan op maandag. 

Dan het avondeten: tot voor kort dekte je de tafel en werden er 2 borden neergezet. Nu neem je je bord op schoot, glas water erbij en gaat voor de teevee zitten. De dag doornemen hoeft niet meer. Zo kun je iedere dag doorlopen, maar het is vanaf nu dat iedere dag anders is geworden nu je geliefde overleden is . En het wordt iedere dag zwaarder, iedere dag wordt het gemis groter….

 

Pak de draad eens op

Deze uitdrukking horen wij vaker. Dan horen we de familieleden of vrienden tegen ons zeggen: ze wil helemaal niet, ze heeft er geen zin in, ze kan wel blijven jammeren maar ze krijgt haar partner er toch niet mee terug. Dan kun je toch beter de draad van het leven oppakken in plaats van liggen kniezen.

Mijn antwoord op deze opmerkingen is meestal: ieder rouwt op zijn of haar manier, daar is geen goede  en er is geen foute manier om te rouwen. Maar wil je de draad weer op kunnen pakken, zul je eerst de draad moeten vinden…. De draad is er wel, maar door je verdriet en eenzaamheid zie je hem niet. Hij ligt in handbereik, maar door je tranen zie je het niet liggen. Dan kan het zijn dat zo’n draaf behoorlijk in de knoop zit en dan is het letterlijk ingewikkeld om de draad weer op te pakken. 

Pas als je de draad gevonden hebt, dan kun je deze weer op pakken, maar….dan ben je er nog niet. Eerst houd je de draad alleen maar vast en van lieverlee ga je er mee werken. Wat je eerst samen oppakte en vasthield, moet nu anders. Eerst borduurde je samen met deze draad aan een patroon, nu moet jij dit patroon alleen afmaken. Dat gaat met vallen en opstaan, dan raakt je draadje in de knoop, dan steek je met de naald in het verkeerde gaatje, dan is je draadje even op. Dit gaat allemaal gepaard met een lach en een traan.

Een tijdspad is hier niet voor. De één heeft het draadje binnen een maand gevonden, een ander doet er een jaar over en weer een ander komt er langzaam achter dat zij de draad weer heeft opgepakt.

Als er iemand in uw omgeving is die een geliefde verloren heeft, partner, ouder, vriend, kind, bedenk dan dat die draad er is. Maar we kunnen niet zeggen dat- of zelfs hoe hij of zij deze moet oppakken. Nee, diegene zal de draad eerst zelf moeten zien liggen voordat deze opgepakt kan worden.

 

Het enige wat u kunt doen is: BEN ER VOOR HEM OF HAAR ALS ZIJ DE DRAAD KWIJT ZIJN……….